GÜL KOKULUM

10wt18iv2tl1 GÜL KOKULUM
Gül kokulu oğlum,gül kokulu,gardaşım,gül kokulu yarim..Çiçeğim cennetle müjdelenmiş şehidim, askerim,Memed’im.Anasının kuzusu saçları kınalısı,kiminin ilk göz ağrısı.Çiçekler sevginin diliymiş, acıyı hele evlat acısını hangi çiçek ifade edebilir,dünyanın bütün çiçekleri olabilir mi ,sizce mümkün mü bu….
Herkesin bir gülü ,gülleri vardır,her gülün ayrı güzelliği,ayrı kokusu.Gülünüzü o kadar çok seversiniz ki o kokunun içinde boğulup gitmek yada yeniden doğmak istersiniz.Gülünüzü o kadar çok seversiniz ki koklamaya kıyamaz,kokladıkça kokusu bitecek ,solup sararacak,yaprakları dökülüp kuruyacak sanırsın.İşte o yüzden incitmeden koklar,gözlerinle okşar,yanındayken hep hasret kalırsın.
Güller tek başına bu kadar güzel olursa ,birde demet halini canlandırın gözünüzde ,ne muhteşem bir görüntü…
On adet gül yola çıktılar,diğer onlarca arkadaşları gibi.Ama onlar başkaydı ,bambaşka.Onların hikayeleri arkadaşlarıyla aynı başlamıştı belki ama çok farklı bitecekti.On farklı hikaye ,on farklı aile,on farklı sevdalı.Birlikte bir yolculuğa çıkılmıştı,sadece gidiş bileti olan bir yolculuk.Zaten oraya giden bir daha dönmek istemiyordu ki, ama bunu kalanlara nasıl anlatmalı.
Güle oynaya şarkılarla,türkülerle,dualarla çıkıldı yola,hedefe varmak için sabırsızlanıyor yolculuğun bitmesini dört gözle bekliyorlardı.Otobüs gül bahçesiydi,onlarca gül,ama onca gülün arasından seçilmiş on gül.Hepsi seçilmişti hepsi özeldi ama onlar başkaydı.Aynı yolculukta birbirini tanımayan on yolcu, onlar çok özel bir yere gidiyordu,sevenleri,sevdikleri aileleri,sevdalıları istemese de onlar gidiyorlardı.O kadar güçlü, yürekli ve cesurdular ki bakışları şahin yürekleri dağ gibi….
Analar güllerini yolladılar,kokularına doyamadıkları,yeterince koklayamadıkları.
Kimi sözlü,kimi nişanlı,kimi evli kiminin vardı kırk günlük bebesi,ama onlar gözlerini kırpmadan seve seve gittiler vatan beklemeye.Kahpe düşmanın karşısında aslanlar gibi durdular,düşman o kadar korkaktı ki yüz yüze çarpışmaktansa ,arkadan vurmayı, hain tuzaklar kurmayı tercih ediyorlardı.Üstlerinde çaputlar ellerindeki bez parçasıyla ne kadar da………..görünüyorlardı.
Siz kimsiniz ki benim yiğidimin,aslanımın, gülümün, Memedim’ in karşısına çıkacaksınız.Siz kimsiniz ki benim yiğidime kurşun sıkacaksınız,haa diyelim sıktınız korkup kaçacaklar mı sandınız sizin gibi.Bir Memedi yada on Ahmedi vurdum diye sevinenler yüz binleri,milyonları şaha kaldırdıklarını fark etmiyorlar galiba.Güller doğdukları toprağa geri döndüler.Ne mutlu onlara ki şehit oldular.”Allah yolunda öldürülenlere “ ölüler” demeyin.Aksine onlar diridirler ancak siz fark etmiyorsunuz [bakara,2/154] ayetine muhatap oldular.Alçak düşman cehennem çukurunu dolduracakken onlar cennet bahçelerinde gezecekler.
O güller kahpe kurşunla vurulurken, vatan sağ olsun diyerek ölümden korkmadan , toprağın koynuna tebessüm ederek girecek.
O güller ki vatan borcunu her şeyden kutsal bilecek ,vatanını anasından, babasından ,sevdalısından daha çok sevecek.
O güller ki göğsünde Allah sevgisi ve imanı ,cebinde yavuklusunun mektubu elinde öldüğünde bile bırakmadığı silahı olacak .Böyle bir yiğidi hangi kahpe kurşun vuracak.
O yiğit ki “öldüğümde arkamdan ağlamayın bin canım olsa hepsini bu vatana seve seve veririm diyecek,tabutunun başında iki yaşındaki oğlu asker selamı duracak,büyüdüğünde babasının yerini ve öcünü alacak.
Anneler günü yaklaştı,herkes annesine ya bir hediye alacak yada bir çiçek.Hiç bir şey alamayan elini öpüp yanağına bir buse konduracak ,annesinin göğsüne yaslanacak.Peki ya gidenler gidip de geri dönmeyenler.İşte o zaman roller değişecek o mübarek anneler ,kendilerine gelemeyen güllerine bir demet çiçek alıp gidecekler.
“Sen gelemedin oğul ama ben sana geldim yavrum diyecek.Kardeşini senin yerine bu vatan için yetiştiriyorum sen rahat uyu” diyecek.Gül kokan toprağını doya doya koklayarak bağrına basacak,artık solmasından yapraklarının dökülmesinden korkmayacak.
Annelik herkese nasip olmaz ,hele şehit annesi olmak çok özeldir ve bir o kadar da zor .Bütün şehit annelerinin ellerinden hürmetle öpüyor ailesine ,eşine ve çocuklarına başsağlığı diliyorum.
…….. ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ………………..
[

The URI to TrackBack this entry is: http://ecrinbeyza.wordpress.com/2009/05/04/gul-kokulum/trackback/

Bu yazıya yapılan yorumlar için RSS beslemeleri.

Bir YorumYorum yapın

  1. süper bir yazı. tebrik ediyorum. Tüylerim diken diken okudum.şimdiye kadar yazdıklarının en güzeli…


Yorum yapın

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Değiştir )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

Takip Et

Get every new post delivered to your Inbox.